U ovom romanu autorka se bavi provokativnom temom: opisuje češku realnost iz prespektive „pobeđenih“, onih koji su bili na drugoj strani prilikom promene režima 1989. Pričajući priču o svojoj porodici, junakinja evocira, sada zaboravljen i odbačen, svet socijalizma, odrastanje u čehoslovačkom veštačkom gradu Krakovu, izgrađenom za porodice fabričkih radnika. Raskol u porodici, opredeljivanje za komunizam i protiv njega, rezultiraće razgradnjom, istom kao i u društvu. Novine
koje su nastupile sa promenom sistema, junakinja vidi kao loše. Ono što je nekada uz svu materijalnu oskudnost bio duh građanske solidarnosti, izgrađivanja životnog okruženja, čvrst moral, sada je sa prodorom stranog kapitala postalo borba za bogaćenje, otimanje, strah za egzistenciju…
Presecajući diskretnim humorom i samoironijom inače ozbiljan ton pripovedanja, autorka postupno izgrađuje uverljivu, emotivno proživljenu i društveno osvešćenu sliku sveta, koja suočava „ono nekad“ i „ovo sad“, ušuškani socijalizam i beskrupulozni kapitalizam.